It Is the Night

Het is de nacht

SHORT STORY | NL / EN | JULY 2024 | Previously published in Mnemotope 005 (Bog Bodies Press)

It is the night.
We woke, she and I.
She feels forest fires, she says.
She is little, she knows not the words for dreams.
Fire, she gestures repeatedly. (A feeling burning her? A deepgrungelike sadlike something? she means, maybe? A throbbing memory behind her temples, a black unsharp stain of oil — expansive.)
Big screaming things, she gestures.
I understand, I soothe, I rub her baby hair away, genuinely, I know the fire by now. Old friends remember where you live.

When nothing stirs in her, we sleep deep winters together.
In a soft slumbering way, quietlike, in the big bed.
Her small hands capture nicely in the warm space between our bodies.
Sometimes it moves below her surface — turns around, looks at me from behind glass eyes.
But it throbs not and stays little.

It is the night.
We let us sink back into sleep.
Sink. She becomes more body than girl, slowly. I see her become far, a dot on the horizon rounding to the curve of the planet. In the room where she almost is no more, I see with the clattering of the windowsills suddenly two silent, palewhite ghostpresences stand fluttering in front of our bed.
Sink, sink, I think, her face warm and heavy on my chest.
—quickly, before they notice we are still awake!

The ghosts blow up the windows out and furiously grow big, tower over our bed my eyes into. They march, the wood floors over, the blankets into—

I see them be only the curtains, moving lively in the cold air seeping through the singlepane glass.

She sleeps.

© Merle Findhammer.

Het is de nacht.
We werden wakker, zij en ik.
Ze voelt zich brand, zegt ze.
Ze is nog klein, ze kent de woorden voor dromen niet.
Brand, gebaart ze weer. (een gevoel dat zich aan haar brandt? een diepgrauw verdrietig iets? bedoelt ze misschien? Een bonkende herinnering achter haar slapen, een zwarte onscherpe olievlek — uitdijend.)
Grote gillende dingen gebaart ze.
Ik begrijp het, sus ik, ik strijk haar dons weg, ik meen het. Ik ken de brand inmiddels. Oude vrienden weten nog waar je woont.

Als er zich niets in haar roert, slapen we samen diepe winters.
Op een zachtjes sluimerende manier, stillig, in het grote bed.
Haar kinderhandjes fijn gevangen in de warme ruimte tussen onze lichamen in.
Soms beweegt er iets onder haar oppervlak — draait iets zich om, kijkt me vanonder aan met glazen ogen.
Maar het bonkt niet en blijft klein.

Het is de nacht. 
We laten ons weer vallen, terug de slaap in.
Val maar. Ze wordt langzaam meer lijf dan meisje. Ik zie haar ver weg worden, een stipje op de horizon dat zich kromt naar de planeet.
In de kamer, waar zij al bijna niet meer is, zie ik met het klapperen van de kozijnen ineens twee stille, vaalwitte geestverschijningen fladderend voor ons bed staan. 
Val maar, val maar, denk ik, haar gezichtje warm en zwaar op mijn borst. 
—snel, voordat ze zien dat we nog wakker zijn!

De geesten bollen op uit de ramen en groeien driftig groot, torenen over ons bed heen mijn ogen in. Ze marcheren, zo het parket over, de dekens in—

Ik zie het de gordijnen maar zijn, fladderend van de tocht door het enkelglas.
 
Ze slaapt.

© Merle Findhammer.