Salt & Bones

Zout & Botten

SHORT STORY | NL / EN | SEPTEMBER 2025

Winnaar van PIP x De Situatie 2025 en in print en online gepubliceerd in De Situatie.

Uncle Ben drowns in the North Sea. Me and my parents sleep a long, strange weekend at my aunt’s. We know almost nothing. We find things to do.
I stay in the bath all weekend, wrinkle away like I am five again. My knees don’t fit underwater. Slices of skin not belonging to me. Little islands of meat, cold and far from my body. Floating pieces of leather flowing in the waves.
My mom makes liters and liters of chicken broth. The house smells like salt and bones.
My dad strokes our backs, says: shall Marco get you a glass of water? in third person, like he does sometimes, Kindergarten-style.
My aunt looks and looks at the glass of the windows.
My uncle Ben sails the North Sea. My uncle Ben drowns. A crash gybe: a sudden surge of wind whipping the mainsail across the boat—right against his skull. His lungs filling with sea, currents pulling him under, his body swiftly out of sight. This is the truth.


I am five: Ben rapidly moves his hands back and forth underwater and creates heaps of soap bubbles in my bath.
I am six: on the couch in front of the television Ben tickles me to death with those same hands and dedication—says mockingly: stop, but I love it so!, laughs.
I am seven: I skate exhausting, bumpy laps on the ice skating rink. Ben flies away from me, streamlined like a fish in water, turns around and smiles.
I am eight: the helicopters circle in rounds. Their searchlights highlight something in the dark. Leather flows in the currents. A megaphone sounds. Coast guard ships and volunteer dinghies speed back and forth. Divers pluck blue, human remains from the deep with a large crane, a dull thump on the deck of a ship.
But my dad looks at me funny when I tell him what I remember of that night. He says: it is not right. Ben was not found because his leather wallet was spotted drifting on the water. He wasn’t hauled out of the water with a crane. His body was found many weeks later. It washed up on the shore half a mile away. A runner noticed him. They identified him by the wallet in the back pocket of his jeans. This is the truth.

This is the truth. I know almost nothing. I look for him now.
Sometimes in secret, by accident—as if I am not. I keep writing drowned characters. They are not Ben. They are called Farida, or Donna, are lovers or sisters I lose I don’t have. The main character is not me, rather some other I. A friend reading along over my shoulder asks: do you actually have a drowned sister? I say: no, get annoyed by the question. Farida drowns metaphorically. Donna’s body is never found.
At times I look for Ben stubbornly, right out in the open. I find him there, immortalized on Google: Missing Sailor North Sea. Or: 40-Year-Old Drowned. I find: Corps National Police Services, National Dreg Team, Water Police. I find: Search For Missing Sailor Continued, Man Overboard Found, Missing Sailor Recovered in the newspapers. I find: digitalized obituaries from other Bens who died by other horrible accidents.
At times I find Ben before I look for him. I see him walk the hallways of my new high school. See him for a few shocking seconds on a news item about a sailor in the North Sea. I stop breathing, look at him, at the sailor’s face. Realize the news item it is about another sailor who drowned in the North Sea, a sailor who is not Ben. Realize the Ben in the hallways of my high school is just my new music teacher who has an identical Novak Djokovic haircut, who pronounces his g’s softly with an identical southern accent, who holds his index finger in front of his mouth identically when thinking. I catch my suffocated breath from the air back into my lungs.

I think of the other Bens constantly.
I think of the Bens who are sailors too, but lived. They went out on the water one day. They started sweating a little when the wind increased rapidly. They realized they did not reef the sails in time, hastily made their way back to shore. Somehow they managed to get home safely. Afterwards they said to their partners and friends: wasn’t that something!
I think of the Bens who don’t like sailing at all, died anyway. They were invited for a sailing trip once by friends. They went along and returned completely soaked from spray water and rain. Decided right there to have quite enough of it for the foreseeable future. Years later they found a strange lump on their left hip and didn’t think much of it, until their doctor told them: there is nothing I can do for you. They died a few weeks later.
I think of the friends and families of the other Bens that died, how they too must have come together shortly before or after his death in the friends’ house. How they too must have made liters and liters of chicken broth and offered everyone a glass of water in third person against the grief. I think of the daughter of the Ben who died. I think of how she might have typed their father’s name into Google, many years later. How she might have found the news articles about the missing sailor who drowned in the North Sea whose name is Ben too. How she might have wondered if that strange Ben might have a daughter too, or a niece perhaps.

I used to be able to sink all the way to the botton of the bath, stretch myself out long with my legs flat against the bottom. I used to be able to see my hair flowing away from me underwater, like a living creature.
I don’t fit anymore. My chest cramps weirdly underwater because of the lack of air. My hair wafts away a little bit but is much shorter than when I was little, and a lot less magical at that. I am like the new roots of a plant cutting: unsatisfied, angrily curled into myself, circling on the bottom, cramped against the walls of a vase. Soon I won’t fit the opening. Soon I will be too wide, too stuck. Soon I will have outgrown something, or grown into something.
I think: who will look for me in the window’s reflections? Who will type my name into the internet, check if still exist somewhere? Who will stroke my father’s back and tell him grief is like waves pulling you under, submerging you, making you believe there is nothing left to see or to take a breath for? until the waves collapse and pass, the ocean regroups. You take one breath. You see one second of the sun. You feel warm. And then they come again, the waves, only this time you know that sun is there somewhere, you wait for the moment. And you get better and better at waiting out the waves, every time they come, they pass, it gets easier.
I feel the icy cold of the world above me when I finally surface to take a breath. I hear myself scrape lost air back into my lungs like a wild animal. I feel my fingertips wrinkle wrongly, feel my hair stick to my face in ugly, tangled strands. I smell salt and bones.

© Merle Findhammer.

Ben schaatst op noren.
Ben bezeilt de Noordzee.
Ben maakt met de snelheid en toewijding van een topsporter bergen sop in mijn bad door zijn hand vlakbij de kraan onder water wild heen en weer te bewegen. (Ik lig boven water op de bank voor de TV, en met diezelfde handen en toewijding geeft Ben me de kieteldood—roept: hou op, want ik heb het zo graag!, lacht.)
Ben laat me alleen. Ik kijk naar mijn knieën die niet meer onder water passen. Vleeseilandjes boven het wateroppervlak, koud en ver buiten mijn lichaam. Drijvende stukjes leer, wiegend op de golven. Twee schijfjes huid horen niet meer bij mij, zijn te veel.
In mijn herinnering zie ik helikopters rondjes cirkelen, ik zie het zoeklicht vallen op iets donkers van leer, wiegend in de stroming, een megafoon, aansturing van de kustwachtboten en vrijwilligerssloepen die rondes varen, duikers, die met een kraan een hompje blauwgeworden mens uit de zee plukken en over de reling hossen. Ben dood. Zo is het. Klapgijp, met een windvlaag de giek tegen zijn hoofd en zomaar kopje onder. Longen vol zee en weg.
Pas vele jaren later kom ik erachter dat ik het verkeerd onthouden heb. Dat oom Ben niet is gevonden doordat ze zijn leren portemonnee op het oppervlak zagen drijven en daarna zijn lichaam nabij in zee vonden. Toen ik mijn herinnering deelde met mijn vader, keek hij vreemd naar me. Zo was het niet, zei hij. Zijn lichaam is weken later aangespoeld aan de oever verderop. Een wandelaar zag hem liggen. Ze hebben hem kunnen identificeren door de portemonnee die hij in zijn zak had.

Oom Benjamin verdrinkt in de Noordzee, en ik slaap met mijn ouders een lang, vreemd weekend bij mijn tante.
Ik ben weer tien en zit in bad tot ik wegrimpel, het hele weekend lang.
Mijn moeder maakt liters kippensoep, het huis ruikt naar zout en botten.
Mijn vader strijkt over onze ruggen en zegt: zal Marco een glaasje water voor je halen? in derde persoon, zoals hij vaker doet, kleuter en juf tegelijk.
Mijn tante kijkt en kijkt tegen het glas van de ramen aan.

Soms zoek ik Ben, stiekem en per ongeluk: alsof het helemaal niet zo is. Schrijf ik steeds maar verdronken mensen. Ze zijn niet Ben. Ze heten Farida, of Donna, zijn liefdes of zusjes die ik verlies die ik niet heb. Ik ben ook niet de ik-persoon, dat is een andere ik. Een vriendin die over mijn schouder meeleest, vraagt: heb jij ook een verdronken zusje? Ik zeg: nee, word boos van de vraag. Farida verdrinkt metaforisch. Donna ’s lichaam wordt nooit gevonden.
Soms zoek ik Ben, overduidelijk en koppig. (Ik schaats hijgend en bonkig rommelige rondjes achter hem aan terwijl hij gestroomlijnd van me wegklapt, zich omdraait, lacht.) Zoek ik hem gewoon midden in het zicht op Google: vermiste zeiler Noordzee. Of: 40-jarige verdronken Nederland. Ik vind: het Korps Landelijke Politiediensten, het Landelijke Dregteam, de Waterpolitie. Ik vind: Zoektocht vermiste zeiler voortgezet in de Volkskrant, Overboord geslagen zeiler gevonden op de website van Blik op Nieuws, Vermiste zeiler geborgen op de site van Dregteam SOAD. Ik vind: gedigitaliseerde rouwadvertenties van andere verdronken mensen, andere zeilers, mensen die door iets heel anders akeligs zijn overleden en toevallig ook Ben heten.
Soms vind ik Ben, in plaats van dat ik hem zoek. Zie hem lopen in de gang van de middelbare school. Kom hem een paar schokkende seconden lang tegen in een nieuwsitem over een zeiler in de Noordzee. Ik kijk naar hem, naar zijn gezicht, adem niet meer. Besef: dat ze het over een andere meneer hebben, die ook zeiler was en ook in de Noordzee verdronk maar niet Ben is. Dat de Ben in de schoolgang maar gewoon mijn nieuwe muziekdocent is, die hetzelfde gemilimeterde Novak Djokovic-haar heeft en spreekt met dezelfde zachte g uit Brabant, en op dezelfde manier zijn wijsvinger voor zijn mond houdt als hij nadenkt. Schraap boos mijn verstikte adem terug mijn longen in.

Ik denk vaak aan de andere Bens.
Ik denk aan de Bens die ook zeiler zijn, maar nog leven. Die ook het water op waren gegaan en eventjes peentjes hadden gezweet toen de wind aanzwol en ze het zeil waren vergeten te reven, maar ongedeerd thuis kwamen, en tegen hun partners en vrienden zeiden: dat was me wat!
Ik denk aan de Bens die niet van zeilen houden maar toch dood zijn. Die misschien één keer mee zijn gegaan met vrienden en toen helemaal nat werden van buiswater, het ook nog begon te miezeren en ze het wel weer mooi vonden. Die Bens vonden jaren later ineens een vreemd bultje op hun linkerheup en dachten er niets van, tot de dokter een halfjaar later zei: ik kan niets meer voor je doen, en toen gingen ze een paar weken later zomaar dood.
Ik denk aan de vrienden en familie van de andere Bens die niet van zeilen hielden, hoe die vlak voor zijn dood samen waren gekomen in het huis van de vrienden, en hoe die toen misschien ook liters soep hadden gemaakt en een glaasje water hadden gehaald in derde persoon tegen het verdriet. Ik denk aan hoe de dochter, vele jaren later, op Google haar vaders naam intikt, en dan in de Volkskrant leest over de vermiste zeiler die verdronk in de Noordzee en ook Ben heet. Zich afvraagt of die vreemde Ben ook een dochter heeft, of een nichtje misschien.

Vroeger zonk ik nog, kon ik nog languit met mijn benen plat tegen de bodem aan. Vroeger kon ik, helemaal onder water, kijken hoe mijn haar als een levend wezen van me wegzwom, uitwasemend. Met ogen als spleetjes kijk ik naar mijn onder water gepropte lichaam. Het past niet meer. Mijn borstkas maakt onder water gekke bokkesprongen door het gebrek aan lucht. Mijn haar wolkt nog wel een beetje, maar het is korter dan vroeger en bovendien een stuk minder magisch. Ik ben als een stekje met nieuwe wortels: ontevreden, boos bokkend en kronkelend in rondjes op de bodem, krampachtig tegen de wanden van de vaas. Binnenkort pas ik niet meer door de opening. Ben ik te groot, zit ik te vast. Ben ik iets ontgroeid, of ergens in vergroeid misschien.
Wie zoekt me in de reflectie van de ramen? denk ik. Wie typt me in op het internet, kijkt of ik daar toevallig nog leef? Wie strijkt over mijn vaders rug en zegt: het is als golven, die je overspoelen, je kopje onder doen gaan, je laten geloven dat er niets meer is om blij om te zijn of om adem voor te halen, maar dan is de golf over, moet de zee zich even hergroeperen en kun je ineens ademen, en de zon zien, voel je je heel even warm, en dan komen ze weer, die golven, maar dit keer weet je dat die zon er nog steeds is, ergens, en je wacht op dat moment, en dan weet je dat vaker en vaker, en telkens als ze komen gaat het weer over en wordt het wat makkelijker.
Ik voel de kou van de wereld boven me als ik eindelijk boven water kom om adem te halen, hoor mezelf rauwe lucht naar binnen stoten als een wild dier. Ik ruik zout en botten. Ik voel mijn vingertoppen zich kromfrommelen, mijn haar zich klittend vastzuigen aan mijn gezicht.

© Merle Findhammer.